من هرگز ضرورت اندوه را انکار نمی کنم .چرا که می دانم هیچ چیز مثل اندوه،روح را تصفیه نمی کند و الماس عاطفه را صیقل نمی دهد.

اما میدان دادن به آن را نیز هرگز نمی پذیرم.

هر قدر که به غم میدان بدهی،میدان می طلبد و باز هم بیشتر و بیشتر...

هر قدر که در برابرش کوتاه بیایی،قد می کشد،سلطه می طلبد و لِه می کند....

غم هرگز از تهاجم خسته نمی شود

و هرگز به صلح دوستانه رضا نمی دهد.

و چون پیش آمد و تمامی روح را گرفت،انسان بیهوده می شود و بی اعتبار،و نا انسان و ذلیل غم و مصلوب بی سبب...

پ.ن:نادر ابراهیمی در یکی از نامه هاش به همسرش میگه....